Kasteel Duivenvoorde – miasteczko i zamek położony niedaleko Voorschoten w Holandii Południowej. Pierwsza wzmianka o miejscowości datowana jest na rok 1226, co tamtejszy zamek czyni jednym z najstarszych w całym państwie. W 1717 roku w fasadę zamku wmurowano dwie rzymskie tablice z inskrypcjami datowanymi na drugi i trzeci wiek naszej ery. Tablice te znaleziono w szesnastym wieku podczas prac polowych w okolicy zamku.
Ostatnim utytułowanym mieszkańcem zamku była Jonkvrouwe Ludolfina Henrietta baronowa Schimmelpenninck van der Oye (1891–1965). Wiedząc, że po jej śmierci zamek mógłby być sprzedany, zaś zgromadzone w nim dobra, w skład których wchodziła unikalna kolekcja mebli, portretów, porcelany oraz dawnych ubiorów mogłyby ulec rozproszeniu, zdecydowała się zamknąć zamek i powierzyć go opiece fundacji, która zająć się miała restauracją gmachu. Zdecydowano się przywrócić zamkowi wygląd z 1717 roku, choć nie zawsze było to możliwe. Zachowano taras z 1844 roku, zaś ponowne otworzenie okien, które od dziesięcioleci były zamurowane lub w inny sposób niedostępne miało na celu dostarczenie do zabytkowych wnętrz większej ilości światła, mimo lekkiego zachwiania artystycznych proporcji budowli. Wewnątrz odmalowano pomieszczenia w stylu osiemnastego wieku oraz zaadaptowano do nowego wyglądu system oświetlenia.