Codex Beratinus (Gregory-Aland no. Φ albo 043; von Soden ε 17) – pochodzący z VI wieku grecki rękopis Nowego Testamentu; pisany uncjałą na nasączonym purpurą welinie. Zawiera Ewangelię Mateusza i Ewangelię Marka, z lukami. Jest jednym z purpurowych kodeksów uncjalnych, obok Petropolitanus Purpureus, Sinopensis i Rossanensis.
Wczesna historia kodeksu jest przedmiotem spekulacji. Według not marginalnych od roku 1356 przechowywany był na górze Berat. Dzisiaj przechowywany jest w Tiranie. Dla świata naukowego stał się znany po roku 1875.
Opis Kodeks stanowi 190 pergaminowych kart o rozmiarach 31 na 27 cm. Zawiera Ewangelię Mateusza i Ewangelię Marka, z czterema lukami (Mt 1,1 – 6,3; 7,26 – 8,7; 18,23 – 19,3; Mk 14,62 – 16,20). Karty rękopisu były ułożone po 4 w jednym foliale. Nie stosuje paginacji. Tekst pisany jest w dwóch kolumnach na stronę i 17 linijkach w kolumnie, 8–12 liter w linijce. Litery mają regularne kształty. Inicjały oraz nagłówki nie mają żadnych zdobień z wyjątkiem znaku krzyża dla średnich inicjałów litery omikron. Stosuje punktację . Tekst jest pisany srebrem, jedynie tytuł Ewangelii Marka oraz pierwsza linijka Marka pisane są złotem. Pismo jest ciągłe, bez stosowania spacji, nie ma też stychometrii. Cytaty Starego Testamentu oznakowane zostały przy pomocy odwróconego comma (<).