II wojna światowa W 1943 r. Vonnegut wstąpił do wojska i został oddelegowany na studia w Carnegie Institute of Technology (obecnie Carnegie Mellon University), a następnie na Uniwersytet w Tennessee, po czym wysłano go na front do Europy, gdzie został przydzielony do 106 Dywizji Piechoty. W 1944 r. matka pisarza popełniła samobójstwo, w czasie, gdy przyjechał on na kilkudniową przepustkę z wojska. Wydarzenie to, podobnie jak przeżyta wojna, zapisało się silnie w pamięci pisarza i wywarło wpływ na jego twórczość.
W grudniu 1944, w czasie ofensywy w Ardenach, został wzięty do niemieckiej niewoli i osadzony w Dreźnie. Ponieważ znał język niemiecki, wybrano go na tłumacza-brygadzistę, który miał przekazywać polecenia pozostałym jeńcom. Początkowo, wraz z innymi więźniami z Arbeitskommando 557, zajmował się odgruzowywaniem miasta. Następnie przydzielono go do pracy w fabryce słodu, gdzie zajmował się m.in. wyładowywaniem zboża z wagonów i przenoszeniem go do magazynu. Nocą był przetrzymywany w podziemiach starej rzeźni. 13 lutego 1945 przeżył bombardowanie miasta przez aliantów. Wydarzenia te stały się główną inspiracją dla jego powieści – Rzeźni numer pięć. Kilka miesięcy później Armia Czerwona wyzwoliła Vonneguta z niewoli.