Antonio de Mendoza hr. Tendilli i markiz Mondejaru (ur. ok. 1490 lub 1495 w Grenadzie, zm. 21 lipca 1552 w Limie) – hiszpański wicekról Peru w latach 1550–1552 i wicekról Nowej Hiszpanii (od 17 kwietnia 1535 roku do 25 października 1550).
Życiorys Antonio de Mendoza był potomkiem rodu spokrewnionego z dynastią panującą w Hiszpanii. Cesarz Karol V mianował go na stanowisku wicekróla Peru po rezygnacji z urzędu Pedra de la Gasca. Odznaczył się zorganizowaniem bardzo sprawnego aparatu administracyjnego. Był zwolennikiem encomenderos, jednocześnie nie dopuścił do wcielenia w życie na Nowej Hiszpanii Leyas Nuevas (Nowych Praw) które odbierały encomienda urzędnikom a konkwistadorom ograniczały do dożywocia.
Antonio de Mendoza wybudował i rozbudował kilka miast, dróg portów. Za jego sprawą wzrosło wydobycie srebra co wzbogacało koronę hiszpańską. Z jego inicjatywy powstał Colegio de Santa Cruz, szkołę dla indiańskiej arystokracji w której m.in. uczył się Fernando de Alva Ixtlilxochitl, późniejszy historyk meksykański autor Kodeksu Ixtlilxochitl. Wykładowcą w tej szkole był franciszkanin Bernardino de Sahagun autor Historia general de las cosas de Nueva España oraz kompilator Kodeksu Florentino. Za sprawą Antonia de Mendoza powstał inny kodeks Aztecki napisany w języku nahuatl i nazwany na jego cześć – Kodeks Mendoza.