A także o to, iż król (i bezwzględnie pisarze) uznali obie wersje za wartościowe, ale uznano, że mnisi muszą wybrać sobie którąś z nich; nie mogli wahać się pomiędzy obiema. I tak ci, którzy wybrali starą wersję Vinayi zostali nazwani magasanghikami, a ci, którzy podążyli za nową wersją, zostali nazwani sthaviranami. Zapis mahasanghików podaje listę wszystkich głównych odłamów wraz z kolorami noszonych przez nie szat.
Zapis Vinayi Zapis Vinayi zdaniem mahasanghików jest zasadniczo bardzo podobny do innych zapisów, które ogólnie są do siebie podobne. Jednakże w dużym stopniu różni się on od pozostałych zapisów strukturą, choć ogólnie rzecz biorąc zasady mają takie samo znaczenie, jeśli porówna się (objaśnienia) Vibhangi. Cechy Vinayi w wersji mahasanghików, które sugerują, że może to być starsze wydanie, są w skrócie takie: części Bhiksu-prakirnaka, Bhiksuni-prakirnaka i Bhiksu-abhisamacarika-dharma odpowiadają w zasadzie Khandhaka/Skhandhaka szkół sthavira. Jednakże ta struktura jest prostsza i według ostatnich badań przeprowadzonych przez Clarke’a, struktura naśladuje matika (macierz), którą także da się znaleźć w Vinayach kilku szkół sthavirów, co sugeruje, że pochodzi ona sprzed podziału. Poddziały części Prakirnaka także są zatytułowane pratisamyukta, nie zaś Skandhaka/ Khandhaka.