Codex Laudianus (Gregory-Aland no. Ea albo 08, Soden α 1001) – bilingwiczny grecko-łaciński kodeks majuskułowy Nowego Testamentu, nazwany Laudianus od swego ostatniego właściciela, arcybiskupa Williama Lauda. Powstał na Sardynii w VI wieku. Od XVII wieku przechowywany jest w Bodleian Library. Końcowe partie rękopisu zostały utracone. Pod względem tekstualnym najbliższy jest bizantyńskiej tradycji tekstualnej. Tekst łaciński bliższy jest Wulgacie, niż rękopisom starołacińskim. Cytowany jest w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu. Jest najstarszym greckim rękopisem zawierającym wiersz Dz 8,37.
Opis Tekst grecki i łaciński pisany jest w dwóch paralelnych kolumnach na tej samej stronie. Kodeks zawiera 227 kart (27 × 22 cm) i jest niemal kompletnym tekstem Dziejów Apostolskich, z luką w Dz 26,29-28,26. Pierwotnie zawierał prawdopodobnie również Listy powszechne. Utracona partia Dziejów zajmowała sześć lub siedem kart. Pergamin jest bardzo cienki i bardzo często widoczne jest pismo z przeciwnej strony pergaminu.