Następnie udał się do Melun, gdzie zaczął nauczać w szkole przy kościele kolegialnym Notre-Dame, lecz wkrótce potem przeniósł się do Corbeil-Essonnes, aby współzawodniczyć z Wilhelmem. Pomimo, że odniósł tam sukces dydaktyczny, praca odbiła się na jego zdrowiu psychicznym i popadł w depresję. Aby odzyskać siły udał się do rodzinnego Le Pallet. Po wyzdrowieniu ponownie udał się do Paryża, gdzie po raz drugi został uczniem Wilhelma, studiując retorykę (ok. 1108 roku). Kilka miesięcy później sam został tam nauczycielem dialektyki, a potem założył własną szkołę na Wzgórzu św. Genofewy, do której przybywało wówczas wielu studentów. Gdy oboje jego rodzice postanowili wstąpić do klasztorów, Piotr asystował przy ich obłóczynach. Następnie rozpoczął studia teologiczne, które ówcześnie były zwieńczeniem edukacji. W tym celu w 1113 roku udał się do Laon, gdzie wykładał . Wraz z nim studiowali tam i Lutolf z Lombardii, którzy prawdopodobnie zawiadomili Anzelma, że Piotr ma o nim bardzo krytyczne zdanie. Wykładowca zganił za to Abelarda i zabronił mu wygłaszać komentarzy do Pisma Świętego, wobec czego Piotr opuścił szkołę. Jeszcze w 1113 rokiu powrócił do paryskiej szkoły Notre-Dame, gdzie został profesorem dialektyki, filozofii i teologii, bowiem Wilhelm z Champeaux był już wtedy biskupem w Châlons.