Ugoda perejasławska 1659 roku (znana również jako druga ugoda perejasławska, artykuły perejasławskie, lub później jako Artykuły Bohdana Chmielnickiego) – porozumienie zawarte 27 października 1659 w Perejasławiu przez przedstawiciela wojska zaporoskiego hetmana Jerzego Chmielnickiego (syna Bohdana Chmielnickiego) oraz wysłannika cara – księcia Aleksego Trubeckiego.
Ugoda drastycznie zmniejszała autonomię kozackąNowe wkroczenie Rosji w sprawy Ukrainy nastąpiło w wyniku drugiej Rady Perejasławskiej (27 X st. st. 1659). Przywrócony na niej do godności hetmańskiej syn Bohdana, Jerzy Chmielnicki, przyjął wraz ze starszyzną nowe „stati” oparte w zasadzie na dawnych z r. 1654, ale uzupełnione (niezbyt legalnie) w ten sposób, że jakakolwiek autonomia Ukrainy została ograniczona właściwie do zera. Zbigniew Wójcik, „Traktat Andruszowski 1667 i jego geneza” Warszawa 1959 s. 36., miała przeciwdziałać zawartej rok wcześniej (16 września 1658 roku) unii hadziackiej wojska kozackiego z Rzecząpospolitą Obojga Narodów.