Nowi nabywcy na przestrzeni kolejnych dwóch lat podjęli starania zmierzające do scalenia pozostałych terenów zespołu parkowego w tym drogi dojazdowej dzielącej obszar parku na dwie części. Działając pod presją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Delegatura w Radomiu (kolejne decyzje administracyjne nakazujące przystąpienie do prac restauratorskich) przy jednoczesnym braku możliwości przywrócenia do pałacu pozostałych, należących do Starostwa Przysuskiego strategicznych obszarów zabytkowego parku, dokonali 27 listopada 2006 sprzedaży zabytku kolejnemu prywatnemu nabywcy (przedsiębiorcy). Kolejny okres spożytkowano na przeprowadzenie prac zabezpieczających obiekt przed całkowitym zawaleniem, powstrzymując cieknięcie dachu, dokonując szeregu innych zabezpieczeń. Jednocześnie podjęto starania zmierzające do scalenia zabytkowych terenów. Różnorodne starania nowych właścicieli w tym prośby o mediacje z urzędem Starostwa Przysuskiego nie doprowadziły do przedstawienia przez Urząd Starosty Przysuskiego warunków na jakich tereny wydzielone mogłyby zostać do pałacu przywrócone, a dokonany w roku 2004 okazał się być wbrew formalnej decyzji, jednak za milczącą akceptacją Wojewódzkiego Urzędu Konserwatora Zabytków Delegatura w Radomiu.