Ich rejestracja odbywała się na podstawie ukazu carskiego dotyczącego „rejestrowania gmin sekciarskich”.

Początkowo Konstanty Jaroszewicz działał jako przedstawiciel „Międzynarodowej Chrześcijańskiej Misji” a nazwa ta określała tworzącą się społeczność. Po roku 1926 używano nazwy „Misja Chrześcijan Ewangelicznych w Polsce”. W 1928 istniało 30 zborów, które na wspólnym posiedzeniu w Kobryniu utworzyły Zjednoczenie Kościołów Chrystusowych. Z upoważnienia przedstawicieli zborów zarząd stanowili: Konstanty Jaroszewicz – prezes, Jan Bukowicz – wiceprezes i skarbnik oraz Jerzy Sacewicz – sekretarz. Rok później w Kobryniu zorganizowano I Ogólnopolski Zjazd Zjednoczenia Kościołów Chrystusowych. Ogólnopolskie zjazdy organizowano corocznie w różnych miejscowościach kraju, do roku 1939 włącznie odbyło się ich 10Ze względu na trudną sytuację finansową zjazd nie odbył się w roku 1933. Do 1939 ZKCh posiadało centralę w Kobryniu, a po tej dacie w Brześciu. Podczas X Ogólnopolskiego Zjazdu ZKCh, który odbył się w dniach 18–20 sierpnia 1939 r. w miejscowości Zimno na Wołyniu podjęto szereg istotnych decyzji, m.in.