Franciszek Jach (ur. 28 stycznia 1894* Data urodzenia 18 stycznia 1894 wg za kartą zgonu ze szpitala. Według innego źródła urodził się 28 stycznia 1894, zob. w Januszkowie, zm. 13 maja w 1944 w Lublinie) – kapitan pilot Wojska Polskiego, szybownik, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Młodość i służba w Niemczech Syn Antoniego i Franciszki z d. Cieślak, urodził się w zaborze pruskim. W latach 1908–1914 uczył się w gimnazjum w Nakle n. Notecią. W gimnazjum zaangażował się w działalność w Towarzystwie im. Tomasza Zana. Był też członkiem tamtejszej Drużyny Strzeleckiej. W 1914 brał udział w manewrach Polskich Drużyn Strzeleckich z Wielkopolski i Pomorza, odbywanych w Krakowie i pod Nowym Sączem.

Po wybuchu I wojny światowej, 15 listopada 1915 został powołany do niemieckiego wojska. Początkowo służył w artylerii przeciwlotniczej na froncie zachodnim (m.in. w bitwie pod Verdun), od 1916 na froncie wschodnim. W 1917 ukończył kurs pilotażu na lotnisku Ławica w Poznaniu, w marcu 1918 zdobył szlify oficerskie i został skierowany jako pilot do Szkoły Strzelców Samolotowych w Belgii. Przeszedł tam dalsze przeszkolenie, biorąc udział w walkach w Szampanii. 27 grudnia 1918 dostarczając z niemieckim pilotem Paulem Pohlem samolot do Berlina, nakłonił go do lotu do swojej rodzinnej wsi Wapno, gdzie samolot przejęli powstańcy.