W sezonie 2001/2002 był sklasyfikowany na pozycji nr 10 w rankingu światowym (jego najwyższa pozycja). Ponadto Swail jest jedynym snookerzystą w historii rankingu, który będąc w czołowej szesnastce, wypadł poza „32”, aby ponownie powrócić do szesnastki (kilku zawodnikom zdarzały się powroty do „16”, lecz nigdy spoza niższego miejsca, niż 32. – oznaczające konieczność rozegrania minimum dwóch meczów eliminacyjnych do każdego turnieju w sezonie).
Oprócz finału Welsh Open, najcenniejszymi z osiągniętych półfinałów Swaila są dwa z turniejów o mistrzostwo świata. W 2000 pokonał m.in. Paula Huntera, Johna Parrotta i Dominica Dale’a, by ulec w półfinale Matthew Stevensowi 12:17. Rok później pokonał m.in. broniącego tytułu Marka Williamsa, w półfinale nie sprostał końcowemu zwycięzcy Ronnie O’Sullivanowi 11:17.
W mistrzostwach świata 2004 pokonał m.in. byłego mistrza świata Kena Doherty’ego, ale już w 1/8 finału uległ Anthony’emu Hamiltonowi.
Do końca sezonu 2009/2010 na swoim koncie zapisał 87 breaków stupunktowych.
Przypisy
Bibliografia – profil w serwisie www.147.com.pl
Kategoria:Północnoirlandzcy snookerzyści Kategoria:Urodzeni w 1969