Republika Weimarska Po I wojnie działacze KPD i SPD złożyli projekt legalizacji aborcji w pierwszych trzech miesiącach ciąży, ale został on odrzucony przez Reichstag. Argumentowano, że liberalizacja przepisów jest konieczna, by zapobiec ogromnej ilości zgonów kobiet, które umierały po nielegalnych, źle przeprowadzanych aborcjach. Liberalizacji przepisów sprzeciwiały się partie nacjonalistyczne i Partia Centrum. 1926 roku zmniejszono nieznacznie kary za wykonywanie aborcji. Usunięto artykuł 219 Kodeksu Karnego.
W 1927 roku orzeczenie niemieckiego Sądu Najwyższego uznało aborcję dokonaną dla ratowania życia matki za legalną jako działanie w stanie wyższej konieczności. Orzeczenie to było interpretowano liberalnie. Stowarzyszenia lekarskie uznały, że zabieg aborcji można wykonać, jeśli drugi lekarz potwierdzi, że kobieta cierpi na schorzenie, które może ulec pogorszeniu na skutek ciąży. Wciąż jednak karano za nielegalne przerywanie ciąży, w 1927 roku skazano 3 800 kobiet. W 1930 NSDAP zgłosiło projekt zaostrzenia przepisów, który jednak nie zyskał poparcia parlamentu.