W takich sytuacjach aborcje były odwlekane a kobiety poddane badaniu „czystości rasowej” i w niektórych przypadkach do aborcji nie dochodziło. Zmuszano wówczas matkę do doniesienia ciąży, a po porodzie dziecko przekazywano nazistowskiej organizacji społecznej.
Na terenie Generalnego Gubernatorstwa po 1939 roku utrzymano przepisy z okresu II Rzeczypospolitej zakazujące aborcji.
Po II wojnie światowej Po wojnie w strefie okupowanej przez mocarstwa zachodnie wrócono do przepisów z 1927 roku. Natomiast w strefie sowieckiej wprowadzono legalność aborcji z szeregu przyczyn. Przede wszystkim dopuszczano przerywanie ciąży powstałej na skutek gwałtu, co dotyczyło pod koniec wojny setek tysięcy kobiet.
NRD W 1950 roku parlament NRD przyjął Ustawę o ochronie matki i dziecka oraz prawach kobiety. Aborcja była dozwolona jedynie z racji medycznych i embriopatologicznych. NRD było jedyną spośród sowieckich satelitów, która nie zalegalizowała przerywania ciąży w drugiej połowie lat 50. Przerywanie ciąży stało się legalne w pierwszym trymestrze na mocy ustawy przyjętej przez NRD 9 marca 1972 roku.