Walter Anderson (ur. 10 października 1885 w Mińsku, zm. 23 sierpnia 1962 w Kilonii) – niemiecki etnograf i folklorysta. Prowadził badania porównawcze w obszarze bajkoznawstwa. Ponadto, zajmował się historią literatury germańskiej i romańskiej.
Życiorys Ukończył studia w Petersburgu (studiując też w Berlinie), po których objął katedrę literatury ludowej na uniwersytecie w Kazaniu. W Kazaniu ukazały się jego pierwsze ważniejsze prace: Роман Апулея и народная сказка (1914) oraz Император и аббат: История одного народного анекдота (1918).
W latach 1920–1939 wykładał na Uniwersytecie w Dorpacie (Tartu) w Estonii tworząc znaczący ośrodek badań nad folklorem estońskim, prowadząc przy tym własne badania terenowe i komparatystyczne. Na bazie materiałów zebranych w terenie opublikował w latach 1927–1933 zbiór bajek ludowych z San Marino (Novelline popolari sanmarinesi, I-III). W 1926 ukazała się jedna z jego najbardziej znanych prac (związana z badaniami porównawczymi): Kaiser und Abt. Die Geschichte eines Schwanks (1923), w której zastosował metodę geograficzno-historyczną (był jej wielkim zwolennikiem i propagatorem).