Był świadkiem dramatów rodzinnych, sąsiedzkiej niezgody, wielorakiej krzywdy ludzkiej.

Starał się iść do ludzi z Ewangelią w sercu. Umiał cieszyć się z cieszącymi, a smucić się ze smutnymi. Jednym przynosił kawałek ukwestowanego chleba, a innym wyrzeźbiony przez siebie krzyżyk. Był skromny i uprzejmy wobec drugich. Nie odpłacał złem za zło, gdy bywał wyśmiany i obrzucany wyzwiskami. Miał zwyczaj za wszystko dziękować powiedzeniem: DEO GRATIAS, co w języku łacińskim znaczy „Bogu niech będą dzięki”, lub krócej – „Bogu dzięki”. Dlatego wszyscy nazywali go jakby nowym imieniem: brat Deogratias. To wszystko nie tylko wzbudzało szacunek i podziw dla br. Feliksa, ale sprawiło, że miał opinię świętego.

Za pozwoleniem przełożonych kwestował także dla biednych, ponieważ często był świadkiem, jak nędza i choroba mogą przywieść do rozpaczy, a następnie do ruiny moralnej. W niedziele, odwiedzając chorych w szpitalach lub domach, krzepił ich dobrym słowem i obdarowywał swoimi krzyżykami. Tłumaczył chorym wartość cierpienia i głosił im Ewangelię o Chrystusie. Jego miłosierdzie szczególnie zajaśniało podczas zarazy i głodu, które nawiedziły Rzym w 1550 r. Jego ludzkie miłosierdzie Bóg wspierał cudownymi znakami.