Starania Bevina o wprowadzenie sankcji przyniosły skutek — za ich przyjęciem opowiedziała się miażdżąca większość delegatów.
W 1940 r. został wybrany do Izby Gmin w wyborach uzupełniających w okręgu Wandsworth Central. W rządzie wojennym Churchilla otrzymał stanowisko ministra pracy i służby narodowej. Na tym stanowisku pozostał do zakończenia wojny w 1945 r., kiedy to Partia Pracy opuściła wojenną koalicję. Po wygranych przez laburzystów wyborach 1945 r. Bevin otrzymał tekę ministra spraw zagranicznych.
Na stanowisku ministra Bevin zabiegał o pomoc finansową ze strony Stanów Zjednoczonych. Działał również na rzecz utrzymania bliskich relacji z Francją (podpisał anglo-francuski Traktat z Dunkierki). Popierał również proces dekolonizacji brytyjskich posiadłości zamorskich. W 1945 r. poparł niezrealizowaną ostatecznie ideę utworzenia Zgromadzenia Parlamentarnego ONZ. Jako antykomunista popierał politykę Stanów Zjednoczonych w początkowym okresie zimnej wojny. Działał również na rzecz utworzenia NATO.
W 1950 r. zlikwidowano jego okręg wyborczy, więc Bevin przeniósł się do okręgu Woolwich East. Z powodu pogarszającego się stanu zdrowia został w marcu 1951 r. przeniesiony na stanowisko Lorda Tajnej Pieczęci. Zmarł podczas sprawowania urzędu w kwietniu tego roku.