Iwan Hiełda (biał. Іван Гелда; ur. 28 lipca 1897 w Wiercholesie (pow. sokólski)Jerzy Grzybowski Białoruski ruch niepodległościowy w czasie II wojny światowej, wyd. IPN, Warszawa 2021, s. 373, zm. w 1946 prawdopodobnie w Białymstoku) – białoruski narodowy działacz polityczny i wojskowy, dowódca białostockiego batalionu Białoruskiej Samopomocy Ludowej, a następnie dowódca ds. wojskowych batalionu desantowego "Dalwitz" podczas II wojny światowej.
Brał udział w I wojnie światowej jako oficer armii rosyjskiej. W 1919 wstąpił do wojsk białych dowodzonych przez gen. Nikołaja Judenicza. Brał udział w ich nieudanej ofensywie na Piotrogród. Do jesieni 1920 walczył następnie z wojskami bolszewickimi w szeregach armii gen. Stanisława Bułak-Bałachowicza. Następnie zamieszkał na Białostocczyźnie. Uczestniczył aktywnie w białoruskim ruchu narodowym. Był czołowym działaczem Białoruskiej Włościańsko-Robotniczej Hromady, jej przywódcą w powiecie sokalskim, z powodu czego w 1927 aresztowały go polskie władze. Na pocz. 1939 brał udział w nielegalnej konferencji Hromady w Baranowiczach. Po ataku ZSRR na Polskę 17 września 1939, przedostał się na ziemie polskie okupowane przez Niemców, ratując się przed aresztowaniem przez NKWD. Kiedy wojska niemieckie zaatakowały ZSRR 22 czerwca 1941, powrócił w lipcu do Białegostoku.