W 1742 roku król elekcyjny August III nadał przywilej na wybudowanie ratusza. Z przywileju jednak nie skorzystano. Jeden z protokołów zebrania mieszczan z 1746 r. zaczyna się od słów: „za zadzwonieniem dzwonka ratuszowego”. Jak wskazuje Dominik Ostaszewski mogła to być inna, czasowa siedziba zarządu miasta.
Ratusz został odbudowany na podstawie przywileju króla Augusta II Mocnego (wybudowane zostały wtedy cztery studnie w narożnikach rynku). Ponownie spłonął w pożarze, który wybuchł 19 sierpnia 1776 roku na ulicy Żydowskiej (obecnie Warszawskiej), całkowicie ją niszcząc.
28 sierpnia 1778 r. radni z ówczesnym burmistrzem Stanisławem Krokwińskim zwrócili się do Stanisława Augusta Poniatowskiego o przekazanie części dochodów z produkcji i sprzedaży trunków na odbudowę ratusza oraz wykopanie czterech studni na rynku miejskim, które w przyszłości uchroniłyby miasto od pożaru. Pozytywna odpowiedź nadeszła 22 października 1779 r.
Obecny ratusz został wybudowany na starych fundamentach w 1782 r., budowa trwała do 1789. Zostawiono widoczne do dzisiaj na narożnikach budynku kamienie pełniące funkcje odbojnic.