thumb|Pieczęć Anzelma z Canterbury Anzelm z Canterbury, także Anzelm z Aosty (ur. w 1033 w Aoście, zm. 21 kwietnia 1109 w Canterbury) – włoski duchowny katolicki, benedyktyn, filozof uważany za jednego z twórców scholastyki, teolog katolicki, święty Kościoła katolickiego i doktor Kościoła.
Życiorys Wiadomości dotyczące życia Anzelma pochodzą głównie z dzieł „Życie Anzelma arcybiskupa kantuaryjskiego” i „Historia spraw najnowszych” autorstwa Edmera z Canterbury.
Urodził się w 1033 roku w Aoście, jako syn szlacheckiego Longobarda Gundulfa i Ermenbergi. Miał młodszą siostrę Richezę. Podstawowe wykształcenie odebrał w szkole benedyktyńskiej, a po śmierci matki opuścił rodzinny dom. Po kilku latach dotarł do Avranches, gdzie kształcił się w zakresie siedmiu sztuk wyzwolonych. W 1059 roku udał się do opactwa w Bec, by zasięgnąć rady u Lanfranka z Pawii w sprawie podążania drogą naukową czy drogą zakonną. Lanfrank poradził, by Anzelm spytał o to biskupa Rouen Maurille’a. Biskup stwierdził, że Anzelm powinien pozostać w Bec i złożyć śluby zakonne, co nastąpiło w roku 1060. Trzy lata później Anzelm został przeorem w Bec, gdyż Lanfranka przeniesiono do Caen. W tym czasie napisał dzieło „O gramatyku” (, 1060–1063). Jego kolejnym dziełem było „Przykład rozważania o racji wiary” (, 1076–1077).