Jaskinia Kyzył-Koba (ukr. Кизил -Коба, krym. Qızıl Qoba, Czerwona Jaskinia) – wapienna jaskinia o długości 17,4 km, leżąca na Półwyspie Krymskim, na zachodnim skłonie głównego pasma Gór Krymskich. Znajduje się w Masywie Dołgorukowskim, na południe od Symferopola.
Jest znana od VII w. p.n.e. W partiach przyotworowych jaskini znaleziono ślady bytności praczłowieka. Jej otwór znali również tatarscy pasterze, wypasający w tym rejonie owce. W 1823 r. odwiedził ją rosyjski dyplomata i dramatopisarz, Aleksandr Gribojedow, a w latach 30. XIX w. szwajcarski naturalista i podróżnik Frédéric DuBois de Montperreux, który pierwszy wprowadził jaskinię do piśmiennictwa. Systematyczne badania rozpoczęli w niej w latach 50. XX w. speleolodzy radzieccy. Do połowy lat 70. łączna długość poznanych korytarzy Kyzył-Koby wyniosła ponad 13 km, co uczyniło z niej wówczas najdłuższą wapienną jaskinię Związku Radzieckiego. W listopadzie 1975 r. w przejściu głównego ciągu jaskini wraz ze speleologami z Krymu wzięła udział czteroosobowa grupa polskich taterników jaskiniowych. Polacy byli pierwszymi obcokrajowcami za pierwszym syfonem.