Komentarze W prasie wiedeńskiej w 1913 podawano informację, jakoby Redl był Polakiem. Nie było to zgodne z prawdą, gdyż on sam przyznawał się do narodowości austriackiej (wówczas określanej też jako niemiecka) i lata wcześniej stwierdził, że znalazł się we Lwowie wśród Polaków przypadkiem wskutek przeniesienia do służby w Galicji. Tym niemniej władał on językiem polskim. Narodowość Redla potwierdził w 1913 jednoznacznie prof. Marian Signio, prowadzący naukę gry na fortepianie w domu Redlów w 1870, który dodał, że nie używano tam wcale języka polskiego.
W informacji urzędowej podano, że płk Redl zmarł w wyniku nieostrożnego obchodzenia się z bronią palną. Początkowo sztab austriacki pod kierunkiem Franza Conrada von Hötzendorfa próbował ukryć przed opinią publiczną kompromitującą monarchię aferę szpiegowską pułkownika Redla. Zapobiegł temu Egon Erwin Kisch, publikując już 28 maja 1913 na łamach praskiego dziennika „Bohemia” krótką notatkę o samobójstwie Redla, rzekomo dementując w niej krążące pogłoski o przyczynach śmierci pułkownika, a w rzeczywistości zwracając uwagę opinii publicznej na całą sprawę.