Ponadto w związku z rozbudową stolicy oraz powstawaniem nowych podwarszawskich osiedli mieszkaniowych wzdłuż linii WKD wzrastała liczba podróżnych, co dodatkowo przyczyniło się do decyzji o wymianie taboru WKD.
Rozważane były różne warianty, w tym koncepcja wykorzystania tramwajów na linii WKD, ale ostatecznie wybór padł na nowe pojazdy kolejowe. Zdawano sobie sprawę, że przez nietypowość linii budowa kilkudziesięciu nowych wagonów będzie kosztowna. W trakcie dyskusji dotyczącej pochodzenia taboru uznano, że państwa nie byłoby stać na sprowadzenie pociągów zagranicznych za dewizy, dlatego zdecydowano się na tabor produkcji krajowej wykorzystujący elementy wytwarzane seryjnie w Polsce.
Projekt i produkcja prototypu thumb|Model autorstwa IWP (1965) thumb|Prototyp EN94-01 (1968) W 1963 zapadła decyzja o opracowaniu wytycznych dotyczących budowy nowego taboru dla WKD. W grudniu tego roku Centralny Zarząd Trakcji Ministerstwa Komunikacji powierzył to zadanie Centralnemu Ośrodkowi Badań i Rozwoju Techniki Kolejnictwa z Warszawy, a autorami koncepcji ukończonej w 1964 byli Jerzy Pakulicz i Michał Kelles-Krauss. W założeniach określono m.in.