Doktorat filozofii w zakresie historii (i stanowisko adiunkta) uzyskała w 1948 na podstawie pracy Początki spółdzielczości rolniczej w Królestwie Polskim jako ruch społeczny i gospodarczy. W 1963 habilitowała się na podstawie rozprawy Ceny zboża w Zachodniej Małopolsce w drugiej połowie XVIII wieku, a trzy lata później (1966) uzyskała stanowisko docenta. W 1971 otrzymała tytuł profesora nadzwyczajnego nauk humanistycznych, zaś w 1978 – tytuł i stanowisko profesora zwyczajnego.
W latach 1946–1953 pracowała jako starsza asystentka w Studium Spółdzielczym Wydziału Rolniczo-Leśnego UJ, następnie w Zakładzie Dokumentacji PAN, gdzie należała do zespołu redagującego Bibliografię historii Polski oraz w latach 1962–1965 w Pracowni Badań Agrarnych Instytutu Historii PAN. Następnie kierowała kolejno: Zakładem Historii Społeczno-Gospodarczej przy Katedrze Historii Polski XVI–XVIII wieku (1966–1971), Pracownią Statystyki i Metod Informacji Naukowej (1971–1981), a od 1981 do przejścia na emeryturę w 1998 Zakładem Historii Społeczno-Gospodarczej i Statystyki w Instytucie Historii UJ.