Anton Galeazzo Bentivoglio (ur. 1385 w Bolonii, zm. 23 grudnia 1435 tamże) – szlachcic i kondotier boloński, przedstawiciel możnego rodu Bentivoglio, syn Giovanniego I Bentivoglio. W latach 1420–1435 (z przerwami) rządził w Bolonii. Życiorys
Po śmierci ojca schronił się u rodziny Mavezzi w Castel Guelfo di Bologna. 3 marca 1416 mieszkańcy Bolonii wypowiedzieli posłuszeństwo antypapieżowi Janowi XXIII i powołali rząd Reformatorów. Bolonia znów stała się autonomiczna. W 1420 miał miejsce konflikt Bentivoglio z rodzinami Canetoli, Gozzadini i Ghisileri. Anton Galeazzo zdołał wysłać swoich przeciwników na wygnanie, a niektórych kazał powiesić. Stanął na czele rządu Reformatorów, ale mimo iż posiadał pełnię władzy, nie obwołał się panem Bolonii. Jego okrutne postępowanie wywołało sprzeciw mieszkańców i w lipcu 1420 został wygnany z miasta, ale porozumiawszy się z Braccio di Montone, kapitanem wojsk papieskich, otrzymał władzę na Castel Bolognese. Została mu ona jednak wkrótce zabrana, gdy próbował zająć Imolę.