Libertacja nieruchomości Libertacja nieruchomości szlacheckich i duchownych w miastach od prawa miejskiego była udzielana przywilejem królewskim pojedynczym domom w miastach i powodowała wyłączenie nieruchomości spod jurysdykcji miasta a inkorporację jej do prawa ziemskiego. Właściciel libertowanej nieruchomości nie ponosił opłat i innych ciężarów miejskich. Libertowane nieruchomości łamały jednolitość prawną terytorium miejskiego i podobnie jak jurydyki osłabiały miasta pod względem gospodarczym.
Libertacja spod prawa miejskiego rozpowszechniła się w XVII i XVIII wieku. Skalę zjawiska obrazuje spis nieruchomości miasta Krakowa z 1667 roku. Tylko 28,3% nieruchomości w obrębie murów miasta podlegało prawu miejskiemu. Reszta była libertowana, 55% jako własność kościoła i duchownych, 16,7% jako własność szlachecka. Biorąc pod uwagę otaczające miasto jurydyki, prawu miejskiemu podlegał ułamek nieruchomości w obrębie miejskiej zabudowy.