Po wojnie, po powrocie do Stanów Zjednoczonych „Porter” operował w pobliżu wschodniego wybrzeża USA do momentu wycofania go ze służby w czerwcu 1922 r. W czerwcu 1924 r. okręt został przekazany United States Coast Guard w ramach wzmocnienia tej formacji po wprowadzeniu prohibicji (patrole rumowe). Operował pod nazwą USCGC Porter (CG-7) do 1933 r., gdy został zwrócony US Navy. W tym samym roku nazwę okrętu zmieniono na DD-59 by zwolnić nazwę „Porter” dla innego niszczyciela. Został sprzedany na złom w sierpniu 1934 r.
Projekt i budowa „Porter” został zatwierdzony do budowy w 1913 r. jako trzecia jednostka niszczycieli typu Tucker, które podobnie jak okręty typu O’Brien były ulepszoną wersją niszczycieli typu Cassin, zatwierdzonych do budowy w 1911 r. Budowa okrętu została przydzielona stoczni William Cramp and Sons z Filadelfii, w której uzyskał numer stoczniowy 420. Stępkę położono 24 sierpnia 1914 r. Dwanaście miesięcy później, 26 sierpnia 1915 r. okręt został zwodowany, matką chrzestną została Georgiana Porter Cusachs, potomkini patronów okrętu: komodora Davida Dixona (1780–1843) i jego syna, admirała Davida Dixona Portera (1813–1891), oficerów US Navy.