Nie unikał on jednak także przedstawień dynamicznych, czego przykładem jest ukazanie różnych wyobrażeń Heraklesa, znajdującego się w odmiennych sytuacjach i nastrojach.
Lizyp przyczynił się do rozwoju portretu w kierunku dążącym do większego realizmu, o czym świadczy herma Azara. Zasłynął z odkrycia głębi i przestrzenności rzeźbiarskiej. Głębię osiągnął poprzez przybliżanie i oddalanie pojedynczych i grupowych fragmentów dzieł, tworząc w ten sposób dalsze i bliższe plany oraz modelując je odpowiednio i różnicując poprzez draperie. Bogów ukazywał jako zwykłych ludzi, zajętych codziennymi czynnościami, takich jak w przypadku Hermesa zajmującego się zawiązywaniem sandałów. Jednocześnie jednak był Lizyp autorem wielkiego, liczącego kilkanaście metrów posągu Zeusa dla Tarentu i posąg Heliosa na wozie, patrona Rodos, kierującego kwadrygą zaprzężoną w cztery konie w galopie. Lizyp ostatecznie zerwał z frontalnością, często stosując zwroty i skłony głowy w bok.