mały|alt=Sarkofag Stanisława Jana Witwickiego w krypcie Bazyliki Archikatedralnej św. Jana Chrzciciela w Warszawie|Sarkofag w krypcie Bazyliki Archikatedralnej św. Jana Chrzciciela w Warszawie Stanisław Jan Witwicki herbu SasHerbarz polski, t. IX, Lipsk 1842, s. 370. (ur. około 1630 w Smolniku, zm. 4 marca 1698 w Warszawie) – polski duchowny katolicki, biskup kijowski, łucki i poznański, kanonik gnieźnieński i warszawski, sekretarz królewski, rejentNitecki nazywa rejentem urzędników, których literatura raczej nazywa regensami lub regentami kancelarii koronnej, opat komendatoryjny płocki, prepozyt w OłycePiotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000, s. 484-485., pisarz religijny.
Życiorys Urodził się około roku 1630 jako syn Samuela i Anny z Rościeskich. Nauki pobierał w lubelskim i braniewskim kolegiach jezuickich, a następnie podjął studia w Rzymie i Paryżu (wg K. Niesieckiego), po których ukończeniu przyjął święcenia kapłańskie. Po powrocie do Polski został sekretarzem króla Jana II Kazimierza Wazy, a od roku 1665 pełnił też obowiązki kanonika gnieźnieńskiego, proboszcza-infułata ołyckiego i był (od roku 1676) opatem komendatoryjnym płockim. W międzyczasie otrzymał rejentostwo kancelarii królewskiej. Brał czynny udział w życiu politycznym, posłując m.in.