Prawdopodobnie terminu tego jako pierwszy użył Arystoteles, później w jego przednowoczesnej formie jako społeczność cywilna posługiwali się nim tacy filozofowie jak Cyceron, Thomas Hobbes, John Locke, Adam Smith (Teoria uczuć moralnych), Jean-Jacques Rousseau (Umowa społeczna) czy Polacy Hugo Kołłątaj, Wincenty Skrzetuski, Hieronim StroynowskiPaweł Stefan Załęski, Neoliberalizm i społeczeństwo obywatelskie, Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń 2012, s. 14-15. Jako społeczeństwo cywilne używać zaczęli go nowocześni autorzy Adam Ferguson, Georg Wilhelm Friedrich Hegel (Zasady filozofia prawa), za którym podążyli Alexis de Tocqueville (O demokracji w Ameryce) i Karl MarxPaweł Stefan Załęski, Neoliberalizm i społeczeństwo obywatelskie, Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń 2012, s. 49-86.
Koncepcja społeczeństwa obywatelskiego pojawia się w wersji nowożytnej – gdyż, jak niemal wszystkie idee i modele organizacji życia społecznego, można ją odnaleźć w XVII i XVIII-wiecznej angielskiej myśli społecznej, która stworzyła jej fundamenty. Reprezentanci tej koncepcji to Thomas Hobbes, John Locke, a także David Hume.