Do znacznego rozwoju komentarzy koranicznych przyczyniło się powstanie sunny Proroka, uważano bowiem, że sunna stanowi komentarz do Koranu. Często posługiwano się nią jako materiałem porównawczym. Szczególne znaczenie miały także kwestie językoznawcze. Najważniejszym obszernym komentarzem do Koranu o charakterze językoznawczym jest dzieło Znaczenia Koranu gramatyka z Al-Kufy Al-Farra (zm. 822). Największym prestiżem cieszyły się jednak komentarze ogólne, obejmujące wszystkie możliwe kwestie interpretacyjne. Najsłynniejszy tego rodzaju komentarz stworzył wspomniany już At-Tabari. Jego Tafsir jest pierwszym komentarzem, który objaśnia Koran werset po wersecie. Taki komentarz określa się mianem kursorycznego. Metodę At-Tabariego przejęli późniejsi komentatorzy i pełny komentarz kursoryczny stał się standardem. Wielką sławą cieszył się także Tafsir Fachr ad-Dina ar-Raziego (zm. 1209), w którym znajdują odzwierciedlenie aszaryckie idee autora. Wielotomowy komentarz pozostawił po sobie malikita Al-Kurtubi (zm. 1273). Inny komentarz odzwierciedlający malikicki punkt widzenia napisał także andaluzyjski jurysta Abu Bakr Ibn al-Arabi (zm. 1148). Popularnym do dzisiaj komentarzem jest Tafsir Al-Bajdawiego (zm. 1300). Najpopularniejszy komentarz stworzył jednak As-Sujuti (zm.