thumb|250px|Mogiła Antoniego Sokół-Kutyłowskiego Antoni Sokół-Kutyłowski, biał. Антон Сокал-Кутылоўскі/Anton Sokał-Kutyłoŭski (ur. w wiosce Czyrwonaja Horka w rejonie Pińska, zm. 7 marca 1983 w Szczecinie) – białoruski wojskowy i działacz narodowy.
Życiorys W 1910 r. ukończył seminarium nauczycielskie w Poniewieżu. W latach 1913–1915 studiował geografię na uniwersytecie w Petersburgu, po czym wstąpił do armii rosyjskiej. W 1916 r. ukończył szkołę wojskową w Kazaniu. Brał udział w I wojnie światowej. Walczył w Galicji i pod Wilnem. Doszedł do stopnia kapitana. Był odznaczony Orderem Św. Jerzego. Po rewolucji lutowej 1917 r. powrócił do rodzinnej wioski. Na pocz. 1918 r. wyjechał do Rostowa nad Donem, gdzie wstąpił do wojsk białych gen. Antona I. Denikina. Wkrótce jednak ponownie przyjechał w rodzinne strony. Dostał wezwanie do wojsk bolszewickich, ale zbiegł do Estonii, gdzie wstąpił z kolei do armii gen. Nikołaja N. Judenicza. Latem 1918 r. powtórnie powrócił na Białoruś. Został dowódcą 1 brygady wojsk Białoruskiej Republiki Ludowej stacjonującej w Słucku, która w listopadzie i grudniu tego roku prowadziła walki niepodległościowe z wojskami bolszewickimi w ramach powstania słuckiego, po czym wycofała się do Polski i została internowana. Antoni Sokół-Kutyłowski został wyświęcony na kapłana prawosławnego i od 1921 r.