Największy rozwój miasto przeżywało w III tysiącleciu, a w szczególności w jego pierwszej połowie, z której pochodzą dzielnice mieszkalne i gospodarcze, jak również obszary urzędowe i sakralne. Z okresu akadyjskiego zachowało się mniej pozostałości, znaleziono jednak całe naczynia i pozostałości budowli, podobnie mało wiemy o końcu tysiąclecia. Ślady osadnicze z początku II tys. p.n.e. występują nie na całym stanowisku. Z okresu mitannijskiego odsłonięto domy mieszkalne i groby, po nim jednak następuje przerwa w zamieszkaniu miasta. Dopiero w okresie nowobabilońskim pojawiają się pieczęcie cylindryczne i struktury mieszkalne świadczące o osadnictwie. Podczas badań odnaleziono m.in. pozostałości karawanseraju z III tysiąclecia p.n.e.
Z Tell Arbid pochodzi bogata kolekcja figurek glinianych – 577 zoomorficznych i 67 antropomorficznych, datowanych na III i II tysiąclecie p.n.e, a także kamienne paciorki (m.in. z karneolu, lapis lazuli), pieczęcie cylindryczne, narzędzia kamienne. Interesującą kategorię stanowią terakotowe modele rydwanów, odkryto 40 egzemplarzy, zachowanych w całości lub we fragmentach, datowanych od kultury Niniwa 5 po kulturę ChaburRaccidi, M. (2012). Chariot Terracotta Models from Tell Arbid, Polish Archaeology in the Mediterranean 21.