Często niedoczulica obejmuje obszar dłoni i stóp ("rękawiczki i skarpetki"). osłabione odruchy głębokie lub ich brak. fascykulacje i fibrylacje – mimowolne skurcze włókień mięśniowych.
Przyczyny Wyróżnia się cztery typy uszkodzenia dolnego neuronu ruchowego: uszkodzenie komórek rogów przednich rdzenia, radikulopatie, czyli uszkodzenia korzeni rdzeniowych, pleksopatie, czyli uszkodzenia splotów nerwowych (więcej niż jednego korzenia nerwowego), neuropatie obwodowe.
Uszkodzenia LMN mogą mieć podłoże dziedziczne lub sporadyczne (w tym autoimmunizacyjne). Do postaci o tle autoimmunizacyjnym zalicza się m.in. wieloogniskową neuropatię ruchową lub przewlekłą zapalną polineuropatię demielinizacyjną (CIDP), które są istotne z uwagi na możliwość leczenia. Sporadyczne postaci obejmują także szereg mononeuropatii, takich jak zespół cieśni kanału nadgarstka czy zespół kanału stępu oraz polineuropatii – m.in. alkoholowej, cukrzycowej. Zespół LMN jest także elementem chorób neuronu ruchowego, takich jak stwardnienie zanikowe boczne. Innymi przykładami schorzeń, w których dochodzi do uszkodzenia dolnego neuronu ruchowego i do wiotkiego niedowładu są polio, rdzeniowy zanik mięśni i porażenie Bella.