Tak wyglądały idee i tendencje, które właśnie na kartach periodyku i w błyskotliwych esejach, jakie on publikował, znalazły odpowiednie i funkcjonalne narzędzie, aby od zamkniętej przestrzeni "konwersacji" przejść do komunikowania się, na sposób oświeceniowy, z publicznością szerszą niż możliwi naśladowcy i interlokutorzy. I dlatego jest sprawą naturalną, a zarazem symptomatyczną, że grupa tworząca Il Caffè, stając przed koniecznością wyboru modelu pisarstwa dziennikarskiego, odrzuciła zdecydowanie typ dziennika uczonego, który sprawdzał się z różnym powodzeniem od końca XVII do połowy XVIII w. (jego pełną życia wersję reprezentował wenecjański Giornale de'letterati d'Italia), aby zwrócić się w stronę gazety otwartej na refleksje i na żywioł polemiczny, w stronę linii nawiązującej do błyskotliwych doświadczeń angielskich Tatlera Richarda Steele'a oraz Spectatora Josepha Addisona, a we Włoszech mającej aktualne przykłady w postaci znanych inicjatyw dziennikarskich Gasparo Gozziego i Barettiego, działających w Wenecji.