Od 1947 profesor zwyczajny UJ i WSP w Krakowie (w latach 1949–1950 był jej rektorem). Od 1950 roku został przeniesiony na Uniwersytet Poznański ze względów politycznych. W roku 1956 powrócił na UJ, jednocześnie, w latach 1956–1958, będąc dyrektorem Instytutu Zachodniego w Poznaniu.
Był członekiem Polskiej Akademii Umiejętności od 1945, a także członek korespondent (1958) i członekiem rzeczywistym (1961) Polskiej Akademii Nauk. W latach 1962–1966 był wiceprezesem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Historycznego.
Do 1948 był członekiem Polskiej Partii Socjalistycznej, a następnie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
Odznaczony Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955), Złotym Krzyżem Zasługi (1955), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1959).
Pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera JA-płn.-1). mały|Grób prof. Kazimierza Piwarskiego na cmentarzu Rakowickim
Uczniowie Jego uczniami byli: prof. Antoni Czubiński, prof. Jerzy Krasuski i prof. Mieczysław Stański.