Za czasów Konsulatu przebywał krótko we Francji, by ratować resztki majątku, po czym wrócił do Rosji, gdzie został generałem-gubernatorem noworosyjsko-besarabskim. Przeprowadził tam meliorację gruntów, a Odessa za jego rządów stała się pierwszym portem Morza Czarnego. W okresie, kiedy Richelieu zarządzał Odessą, liczba mieszkańców miasta wzrosła z 8 tysięcy w 1804 roku do 35 tysięcy w 1813 rokuMarek Mądzik, Polskie inicjatywy handlowe w rosyjskich portach czarnomorskich na przełomie XVIII i XIX wieku, Lublin 1984, s. 21.. Jego zasługi dla tego miasta upamiętnia autorstwa Iwana Martosa, na u szczytu Schodów Potiomkinowskich.
Powrót do Francji Richelieu wrócił do Francji w 1814 roku, towarzysząc królowi Ludwikowi XVIII. Został właśnie zwolniony z armii rosyjskiej, by mógł wrócić do kraju i „poskładać go”. Książę wierzył, że car będzie wspomagać nowego króla. Nie zawiódł się. Jednak „korsykański potwór” powrócił. Richelieu rzucił przeciw niemu marszałka Neya, jednak dopuścił się on zdrady. W nocy z 19 na 20 marca Ludwik XVIII i cała rodzina królewska uciekli z Paryża. Nie była to jednak potajemna ucieczka pogardzanego króla. W Abbeville 20 marca o 17:00 król witany jest owacjami i płaczem. 21 marca o 4:00 wita go Bethune. Lille 22 marca zgotowało Ludwikowi iście królewskie powitanie.