Po II wojnie światowej pracował we Wrocławiu najpierw jako starszy asystent, a następnie adiunkt w II Klinice Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej kierowanej przez Antoniego Falkiewicza. W 1951 na podstawie rozprawy habilitacyjnej Kliniczne opracowanie zespołu przedwzgórzowego i nadcieplności wegetacyjnej otrzymał veniam legendi. W 1953 został przeniesiony do Lublina, gdzie do 1957 był kierownikiem I Kliniki Chorób Wewnętrznych Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej. W tym czasie głównym obszarem jego zainteresowań były badania nad schorzeniami kardiologicznymi, a przede wszystkim nad nadciśnieniem tętniczym i nerwicami układu krążenia, a także badania kliniczne nad wartością pierwszego polskiego leku regulującego czynności podwzgórza. Lek ten pod nazwą Ipronal powstał we współpracy z Instytutem Immunologii i Terapii Doświadczalnej im. prof. Ludwika Hirszfelda we Wrocławiu.