thumb|240px|Najstarsze znane zdjęcie Cmentarza Inwalidów w Berlinie, 1897 thumb|240px|Cmentarz Inwalidów w Berlinie, 1925 thumb|240px|Pozostałości Muru Berlińskiego na Cmentarzu Inwalidów w Berlinie, 2008 thumb|240px|Grobowiec generała Gerharda von Scharnhorsta z 1834 Cmentarz Inwalidów w Berlinie () – jeden z najstarszych cmentarzy w Berlinie, założony w 1748 roku jako miejsce pochówku inwalidów z pierwszych wojen śląskich, zamieszkałych w pobliskim przytułku (czemu zawdzięcza swą nazwę). W 1824 roku stał się miejscem pochówku wysokich rangą wojskowych pruskich. Znajdują się na nim też groby uczestników niemieckich walk wyzwoleńczych z lat 1813–1815 oraz żołnierzy poległych podczas Wiosny Ludów.
W okresie Republiki Weimarskiej stał się miejscem spoczynku dowódców z okresu I wojny światowej, a po dojściu Adolfa Hitlera do władzy również funkcjonariuszy III Rzeszy. Po II wojnie światowej nagrobki o nazistowskiej wymowie zostały zlikwidowane przez administrację okupacyjną, choć ciała nazistów nie zostały ekshumowane. W 1951 roku nekropolia została zamknięta dla publiczności.