Maksymian wskazał Konstancjusza Chlorusa, któremu wcześniej oddał za żonę pasierbicę (Teodora), Dioklecjan wybrał Galeriusza, również łącząc go pokrewieństwem poprzez małżeństwo z córką (Galeria Waleria).
Zdaniem jednego z historyków, to właśnie armia była „artezyjskim źródłem talentów”, zaś ludzie ci doszli do władzy w sposób równie spektakularny i dzięki podobnym zasługom jak marszałkowie Napoleona – co w sposób naturalny predysponowało ich do zajęcia najwyższych w państwie stanowiskPeter Brown, Świat późnego antyku. Od Marka Aureliusza do Mahometa, Warszawa 1991, s. 34.. Wzajemne relacje pomiędzy czterema władcami ustalała określona hierarchia, według której pierwszym augustem był Dioklecjan, co symbolizował też przydomek Iovius (Maksymian nosił miano Herculius), a pierwszym cezarem – Konstancjusz. Nie tylko przydomki potwierdzają tożsamość tetrarchów jako ostatnich czcicieli kapitolińskich (względnie olimpijskich) bóstw. Ówczesną świadomość religijną podtrzymywały nowo wznoszone budowle sakralne oraz przywracające moralność ustawodawstwo. Starożytny historykAureliusz Wiktor, Liber de caesaribus 39,45: veterrimae religiones castissime curatae.