Białoruska Ludowa Hramada (), zwana też Hramadą – białoruskie konspiracyjne ugrupowanie polityczne na okupowanej Białorusi podczas II wojny światowej
Jesienią 1941 r. z inicjatywy komendanta Białoruskiej Policji Pomocniczej okręgu mińskiego odbyła się nielegalna konferencja części przedwojennych działaczy Białoruskiej Włościańsko-Robotniczej Hromady. Wykorzystano do tego kurs instruktażowy terenowych kierowników Białoruskiej Samopomocy Ludowej. Na zjeździe uczestniczyło 9 działaczy (m.in. , Wasil Łukaszyk, Iwan Hiełda, , Jurka Stasiewicz); zdecydowali oni utworzyć silnie zakonspirowaną Białoruską Ludową Hromadę.
Ugrupowanie działało na całej zachodniej Białorusi, Białostocczyźnie i Wileńszczyźnie, silniejsze ośrodki znajdowały się w Mińsku, Pińsku, Brześciu, Białymstoku i Wilnie. Jego członkowie byli zorganizowani w trójki. Większość z nich pracowała w niemieckiej administracji okupacyjnej. W 1942 r. Białoruska Ludowa Hromada objęła polityczne zwierchnictwo nad niepodległościową Białoruską Partyzantką Ludową działającą na Polesiu. Jednak po pewnym czasie utraciła je. Przeciwko konspiracyjnej działalności Hramady działali zarówno Niemcy, jak też Sowieci, ale nie udało im się przeniknąć do kierownictwa partii.