thumb|180px|Ernest Jan Biron thumb|180px|Piotr Biron Bironowie – dynastia książęca pochodzenia niemieckiego wywodząca się prawdopodobnie z rycerstwa Westfalii, w latach 1737–1795 panująca w Księstwie Kurlandii i Semigalii oraz w latach 1786–1862 w księstwie żagańskim, także na Sycowie i Náchodzie.
Dzieje rodu Dynastię zapoczątkował Ernest Jan Bühren, szlachcic inflancki, faworyt cesarzowej Anny Iwanowny, który po uzyskaniu w 1733 tytułu hrabiego Świętego Cesarstwa Rzymskiego przybrał sobie nowe francusko brzmiące nazwisko od rodu książąt Bironów de Gontaut.
Dzięki pozycji jaką zajmował na dworze petersburskim cesarzowej Anny Iwanowny oraz faktycznym rządom w Cesarstwie Rosyjskim w latach 1730–1740 Ernest Jan Biron uzyskał dziedziczny tron Księstwa Kurlandii i Semigalii po wymarciu dynastii Kettlerów. Utracił go na skutek zamachu stanu Anny Leopoldowny w 1740. W wyniku polityki cesarzowej Katarzyny II w Rzeczypospolitej Obojga Narodów powrócił na niego jednak w 1763.
Po abdykacji Ernesta Jana Birona w 1769 Księstwem Kurlandii i Semigalii władał jego najstarszy syn Piotr Biron.