Wymyślony, lecz realistycznie przedstawiony widok miasta nosi także nazwę weduty idealnej.
Historia gatunku thumb|250px|Jan van der Heyden, Kościół w Veere, 2. poł. XVII wieku thumb|250px|Jan Vermeer, Widok Delftu, ok. 1658-1661 thumb|250px|Giovanni Antonio Canal zw. Canaletto, La Regata Vista da Ca’ Foscari, XVIII wiek thumb|250px|Giovanni Battista Piranesi, Plac św. Piotra, 1748 thumb|250px|Bernardo Bellotto zw. Canaletto, Ulica Miodowa w Warszawie, 1770 thumb|250px|William Turner, The Grand Canal – Venice, ok. 1835 Widoki miast pojawiały się już w starożytności, ale jedynie jako tło w innych przedstawieniach. Większą rolę zaczęły odgrywać w późnym średniowieczu i w okresie renesansu (Gentile Bellini, Vittore Carpaccio). Jako samodzielny gatunek weduta wyodrębniła się w XVII wieku w Holandii. Widoki miejskie z niemalże fotograficzną wiernością tworzyli Jan van der Heyden i Gerrit Adriaenszoon Berckheyde. Widok Delftu oraz uliczkę miejską namalował Jan Vermeer.