Elżbieta z Szydłowieckich Radziwiłłowa herbu Odrowąż (ur. w styczniu 1533 w Szydłowcu, zm. 1562 w Wilnie) – polska szlachcianka, hrabina szydłowiecka w 1547–1562, kalwinistka.
Była córką kanclerza wielkiego koronnego Krzysztofa Szydłowieckiego i Zofii Targowickiej z Targowisk herbu Tarnawa, urodziła się już po śmierci ojca. Była siostrą Zofii, Krystyny, Marii, Anny, Ludwika Mikołaja i Zygmunta.
Na mocy układu rodzinnego zawartego w 1536 roku, ustalono m. in., że dwie trzecie Szydłowca przypadnie Elżbiecie, a pozostała część Krystynie. Z biegiem lat o Elżbietę zaczął starać się potężny magnat litewski Mikołaj Radziwiłł Czarny. Uroczystości ślubne odbyły się 12 lutego 1548 roku na zamku w Sandomierzu przy udziale króla Zygmunta Augusta i królowej Bony Sforzy. Jeszcze przed zawarciem małżeństwa Elżbieta uzyskała pewność, że dobra szydłowieckie wraz z miastem w całości staną się jej wianem.
Jedna trzecia dóbr szydłowieckich nadal należała do jej siostry, wydanej za księcia Janusza ziębickiego. Potrzebujący pieniędzy książę Janusz zwrócił się do Elżbiety z żądaniem sprzedaży Szydłowca i spłacenia mu tej części, jaką na dobrach szydłowieckich miała jego małżonka.