Języki andamańskie dzielą się na: wielkoandamańskie południowe aka-bea lub bea (wymarły) akar-bale lub bale (wymarły) środkowe aka-kede lub kede (wymarły) aka-kol lub kol (wymarły) oko-juwoi lub juwoi (wymarły) a-pucikwar lub pucikwar (wymarły) północne aka-cari lub czari (wymarły) aka-kora lub kora (wymarły) aka-jeru lub jeru (w 1997 36 użytkowników, posługujących się także hindi) aka-bo lub bo (wymarły) ongijskie önge lub onge (w 1997 96 użytkowników – Ongijczyków, w większości jednojęzycznych) jarawa lub järawa (w 1997 około 200 użytkowników – Jarawijczyków, jednojęzycznych)
oraz język sentinelski – od 50 do 250 (liczba użytkowników nie jest znana)
Joseph Greenberg sugerował, że – przynajmniej języki wielkoandamańskie – mogą być spokrewnione z papuaskimi i tasmańskimi, wespół z którymi miałyby tworzyć nadrodzinę indopacyficzną, kładąc szczególny akcent na ich związek z zachodnioaustralijskimi i zachodniopapuaskimi. Propozycja ta nie zdobyła szerszego uznania wśród językoznawców.