Po Romanie nie było już w poezji bizantyńskiej innych równie wybitnych twórców kontakiów, pod koniec VII wieku wraz z twórczością Andrzeja z Krety pojawił się nowy gatunek literacki – kanon.
Jedni widzą w Romanie najwybitniejszego poetę bizantyńskiego, inni najwybitniejszego bizantyńskiego hymnografa. Roman bywa też porównywany do najwybitniejszych twórców liryki chóralnej starożytności: Pindara (518-446) – mistrza liryki chóralnej Grecji epoki klasycznej i Prudencjusza (348-ok. 405) hiszpańskiego twórcy łacińskich, i horacjańskich zarazem, hymnów chrześcijańskich.
Patriarcha Eutymiusz powiedział o nim:
Publikacje wydane w języku polskim Roman Melodos, Akatyst, przeł. M. Bednarz, wyd.4, Warszawa 1991.