Mikołaja Kopernika oraz osiedle mieszkaniowe w rejonie ulicy kpt. Boryczki (ZOR V).
Historia Dolne Przedmieście zaczęło kształtować się na północny wschód od miasta lokacyjnego, za „dolną” bramą, wzdłuż drogi na Pszczynę i Oświęcim, pod koniec średniowiecza. Swój rozwój od drugiej połowy XVI wieku zawdzięcza, podobnie jak przedmieście Górne, napływowi sukienników i stopniowemu wzrostowi znaczenia tego rzemiosła dla bielskiej gospodarki. Aż do pierwszych dekad XIX wieku żywy był podział na tzw. wielkomieszczan żyjących w obrębie murów i cieszących się statusem pełnoprawnych obywateli (Bürger) oraz pozbawionych przywilejów „współobywateli” (Mitbürger) z przedmieść.thumb|left|Dolny Rynek na drzeworycie przedstawiającym Bielsko w 1801 W okresie wczesnonowożytnym Dolne Przedmieście było mniej znaczące od Górnego, co zmieniło się wraz z rewolucją przemysłową. Dzięki korzystnemu położeniu nad wodą – nad rzeką Białą oraz wpływającym do niej potokiem Niper (skanalizowanym w 1860), z którym z kolei pod zamkiem łączyła się Młynówka – to właśnie tu ulokowano pierwsze bielskie fabryki włókiennicze. Za najstarszą uznaje się fabrykę raszu Johanna Georga Mänhardta założoną w 1760 na dzisiejszym Placu Fabrycznym. W 1772 na Dolnym Przedmieściu znajdowało się 145 lub 147 domów, do roku 1819 liczba ta zwiększyła się do 176.