Użytkownicy języków północnomundajskich, z których najczęściej używanym językiem jest santali, stanowią dziewięćdziesiąt procent wszystkich użytkowników. Po santali, mundari i ho – pod względem liczby użytkowników – są korku i sora. Pozostałe języki mundajskie są używane w małych, odizolowanych społecznościach i są słabo znane.
Cechami charakterystycznymi języków mundajskich są: trzy liczby (pojedyncza, podwójna i mnoga), dwa rodzaje (ożywiony i nieożywiony), inkluzywny i ekskluzywny zaimek pierwszej osoby oraz używanie zarówno zrostków, jak i czasowników pomocniczych do wyrażenia czasu. W mundajskim systemie dźwiękowym, sekwencje spółgłosek są rzadkie, z wyjątkiem środków wyrazu. Oprócz języka korku, gdzie istnieje rozróżnienie między wysokim a niskim tonem, akcent jest przewidywalny.
Klasyfikacja Klasyfikacja Gérarda Difflotha (z 1974) Poniższa dwuczęściowa klasyfikacja Difflotha (1974) jest najczęściej cytowaną.
Języki mundajskie północnomundajskie korku cherwaryjskie grupa cherwari: agarija, bidżori, koraku grupa mundari: mundari, bhumidż, asuri, koda, ho, birhor grupa santali: santali, mahali, turi południowomundajskie charia-juang: charia, juang koraput munda grupa remo: gata (ga), bondo (remo), bodo gadaba (gutob) grupa savara [sora-juray-gorum] : parengi (gorum), sora (savara), juray, lodhi