Quintus Fabius Maximus Verrucosus Cunctator (ur. ok. 280 p.n.e. w Rzymie, zm. 203 p.n.e. w Rzymie) – rzymski polityk i wódz, pięciokrotnie konsul (233 p.n.e., 228 p.n.e., 215 p.n.e., 214 p.n.e. i 209 p.n.e.) oraz dwukrotnie dyktator (w roku 221 p.n.e. i ponownie w 217 p.n.e.). Przydomek Verrucosus oznacza „pokryty brodawkami”, z powodu brodawek, jakie miał nad górną wargą. Drugi przydomek Kunktator (łac. „zwlekający”) wywodził się od jego strategii w rozmieszczaniu wojsk podczas II wojny punickiej.
Wojny z Hannibalem Fabiusz Maksimus pełnił w Rzymie ważne godności państwowe. W 233 oraz 228 roku p.n.e. pełnił funkcję konsula, w 230 roku cenzora.
Według Liwiusza Fabiusz miał w 218 roku p.n.e. przewodzić poselstwu senatu rzymskiego do senatu Kartagińskiego żądając wydania Hannibala i jego dowódców w ręce Rzymu za zdobycie i zmasakrowanie ludności miasta Sagunt, będącego sojusznikiem Rzymu (mimo iż sojusz ten jawnie łamał postanowienia traktatu na rzece Ebro podpisanego pomiędzy Rzymem a Kartaginą). Po odmowie wydania Hannibala Fabiusz miał wziąć togę mówiąc że jest w niej pokój oraz wojna, którą opcję wybiera senat Kartagiński, uzyskał odpowiedź by to on wybrał, na co Fabiusz wybrał wojnę, co było oficjalnym wypowiedzeniem wojny Kartaginie przez Rzym. Wg.