Jedynie nieliczni rycerze (Bors, Galahad, Parsifal), odpowiadający nowemu ideałowi świętego rycerza mogą wypełnić misję Graala. Wraz z wypełnieniem się misji Graala, epoka arturiańska odchodzi w przeszłość. Niezależne cykle tworzą również legendy związane z dziejami Merlina, Tristana i Izoldy czy sir Lamoraka.
Pierwsze wersje legend arturiańskich Wojciech Górczyk wymienia następujące wersje legend arturiańskichW. Górczyk, Ślady recepcji legend arturiańskich w heraldyce Piastów czerskich i kronikach polskich, „Kultura i Historia” 17/2010, Uniwersytet Marii Curie Skłodowskiej, http://www.kulturaihistoria.umcs.lublin.pl/archives/1793 oraz Wojciech Górczyk, Demitologizacja i remitologizacja Graala w kulturze masowej XX w., „Kultura i Historia”, Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej, 18/2010 .: Nennius (VIII w.) – król Artur pojawia się w Historia BrittonumW. Górczyk, dz. cyt. oraz por. David N. Dumville, Nennius and the Historia Brittonum, Studia Celtica, 10/11 (1975/6), s. 78–95.. Chretien de Troyes (1135?-1183) – Érec et Énide, Cligès, Lancelot, Yvain oraz Percewal. Chretien jako pierwszy wprowadził motyw Graala do legend arturiańskich (w Percewalu). Geoffrey z Monmouth (XII w.) – Prophetiae Merlini, Historia Regum Britanniae i Vita Merlini.